Otępienie, Choroba Alzheimera

Alzheimer jest chorobą zwyrodnieniową układu nerwowego, której przyczyny nadal nie zostały do końca poznane. Postępujący proces chorobowy uszkadza komórki mózgowe, głównie korę mózgową, co prowadzi do poważnych zaburzeń wyższych funkcji umysłowych. Choroba rozwija się przez wiele lat, początkowo nie dając żadnych objawów. Z biegiem czasu symptomy się nasilają, utrudniając choremu samodzielną egzystencję. Alzheimer jest chorobą nieuleczalną. Dostępne leczenie jedynie w pewnym stopniu redukuje jej objawy.

Programem darmowych leków dla seniorów 75+ zostało objętych 119 leków na otępienie i chorobę Alzheimera.

0,01 g | 28 tabl. (4 blist.po 7 szt.)

5 mg | 28 tabl. (4 blist.po 7 szt.)

0,01 g | 28 tabl. (4 blist.po 7 szt.)

5 mg | 28 tabl. (4 blist.po 7 szt.)

0,01 g | 28 tabl. (2 blist.po 14 szt.)

5 mg | 28 tabl. (2 blist.po 14 szt.)

0,01 g | 28 tabl. (2 blist.po 14 szt.)

5 mg | 28 tabl. (2 blist.po 14 szt.)

0,0133 g/24h (27 mg) | 30 sasz.

4,6 mg/24h (9 mg) | 30 sasz.

9,5 mg/24h (18 mg) | 30 sasz.

1,5 mg | 28 tabl. (4 blist.po 7 szt.)

0,01 g | 28 tabl. (2 blist.po 14 szt.)

5 mg | 28 tabl. (2 blist.po 14 szt.)

0,01 g | 28 tabl. (4 blist.po 7 szt.)

5 mg | 28 tabl. (4 blist.po 7 szt.)


Otępienie, Choroba Alzheimera

Alzheimer jest chorobą neurodegeneracyjną, prowadzącą do tzw. otępienia o typie alzheimerowskim. Chorują zwykle osoby po 65. roku życia, ale zdarzają się przypadki zachorowania u osób młodych. Przyczyny rozwoju tego schorzenia nie są znane, jednak w przypadku 1-5% zachorowań znaczenie mogą mieć pewne odmienności genetyczne. Wymienia się dwie postaci choroby Alzheimera: dziedziczną (rodzinną) oraz sporadyczną. Postać sporadyczna występuje częściej i dotyka osoby starsze. Z kolei dziedziczna postać daje objawy znacznie wcześniej, nawet u bardzo młodych osób.

Wśród czynników ryzyka, które zwiększają prawdopodobieństwo rozwoju choroby wymienia się przede wszystkim:

  • starszy wiek,
  • płeć żeńska,
  • cukrzyca,
  • pokrewieństwo z osobą, u której zdiagnozowano Alzheimera.

Z uwagi na swój złożony charakter, choroba Alzheimera może się objawiać na wiele sposobów. Wyróżnia się jednak pewna stadia choroby, przez które przechodzi większość pacjentów:

  • predemencja - objawy często przypisywane są starzeniu, chory miewa problemy z zapamiętywaniem, skupieniem uwagi czy myśleniem abstrakcyjnym. Występują łagodne zaburzenia poznawcze,
  • otępienie łagodne (wczesny etap) - zdolności uczenia się i zapamiętywania pogarszają się, pojawiają się trudności językowe (zubożenie słownictwa, spadająca fluencja słowna) oraz agnozja i apraksja,
  • otępienie o średnim nasileniu (etap umiarkowany) - spada samodzielność osoby chorej, konieczna jest pomoc opiekunów przy najprostszych czynnościach. Pojawiają się zmiany neuropsychiatryczne i behawioralne, wcześniej nietknięta pamięć długotrwała ulega uszkodzeniu. Chory ma trudności z rozpoznaniem rodziny. Problemy językowe nasilają się, zanika umiejętność pisania i czytania,
  • otępienie zaawansowane (etap zaawansowany) - chory staje się całkowicie zależny od opiekunów, wymaga stałej pielęgnacji. Traci kontrolę nad własnym ciałem oraz możliwość komunikacji z otoczeniem. W wyniku utraty masy mięśniowej i mobilności, pacjent mimowolnie zostaje przykuty do łóżka. 

Alzheimer jest jedną z kilku chorób, w których występuje otępienie. Do tej grupy należy również otępienie czołowo-skroniowe, otępienie naczyniopochodne, a także otępienie z ciałami Lewy’ego. U podłoża wszystkich tych zaburzeń leży poważne uszkodzenie komórek mózgowych. Osoby zmagające się z otępieniem maja problemy z zapamiętywaniem i przyswajaniem nowych informacji. Nie rozpoznają bliskich im osób, mają coraz większe problemy językowe. W konsekwencji popadają w apatię.

Leczenie choroby Alzheimera oraz innych rodzajów otępienia polega na spowolnieniu przebiegu choroby oraz utrzymaniu pacjenta w jak najlepszej kondycji. Zwykle stosuje się takie leki, jak donepezil, galantamina, rywastygmina czy memantyna. Często podaje się także leki przeciwdepresyjne oraz uspokajające, w celu złagodzenia zmian w zachowaniu chorego. Pomocna jest także terapia psychologiczna.