Cukrzyca insulinozależna

Cukrzyca insulinozależna, inaczej cukrzyca typu 1., to przewlekła choroba o podłożu autoimmunologicznym. Wywołuje ją niemal całkowite zniszczenie komórek β trzustki, odpowiedzialnych za produkcję insuliny. W wyniku tego procesu organizm traci zdolność wydzielania insuliny. Cukrzyca typu 1. stanowi zaledwie 10% wszystkich przypadków cukrzycy. Choroba objawia się w młodym wieku (między 10. a 14. rokiem życia) i dotyczy głównie osób młodych, zdarzają się jednak zachorowania u osób powyżej 30. roku życia.

Programem darmowych leków dla seniorów 75+ zostały objęte 44 leki na cukrzycę insulinozależną.

100 j.m./ml | 5 wkł.a 3ml (Penfil)

300 I.U./3ml | 10 wstrz.a 3ml (SoloStar)

300 j.m./ml | 10 wstrz.a 1,5ml (SoloStar)


Cukrzyca insulinozależna

Nie poznano do tej pory dokładnej przyczyny pojawienia się groźnych dla trzustki przeciwciał. Wiadomo jednak, że dużą rolę odgrywają tu uwarunkowania genetyczne do autoagresji. Niektórzy skłaniają się ku stanowisku, że na rozwój cukrzycy typu 1. wpływ mogą mieć przebyte niektóre zakażenia wirusowe, których skutkiem ubocznym jest niszczenie wysp trzustkowych. Cukrzyca typu 1. nie jest  chorobą dziedziczną. Można jednak odziedziczyć skłonność do chorób autoimmunologicznych. Nie znaleziono także metod leczenia, które mogłyby zapobiec wystąpieniu cukrzycy insulinozależnej

Pierwsze objawy choroby u dzieci pojawiają się nagle i rozwijają się w ciągu następnych kilku tygodni. Do objawów cukrzycy typu 1. zalicza się:

  • senność i ogólne zmęczenie,
  • utratę wagi,
  • silny głód (polifagia) i silne pragnienie (polidypsja),
  • wielomocz,
  • nudności,
  • rozmyte widzenie,
  • skłonność do infekcji,
  • oddech o zapachu acetonu.

Z uwagi na upośledzenie pracy trzustki, stężenie podstawowe oraz reaktywne insuliny jest bliskie zera. W moczu obecna jest glukoza oraz ciała ketonowe. Czasami może dojść do tzw. kwasicy ketonowej lub śpiączki ketonowej, które stanowią poważne zagrożenie dla życia chorego.

W przypadku cukrzycy insulinozależnej podstawą jest leczenie substytucyjne insuliną, którą należy przyjmowac przez całe życie. Insulinę podaje się za pomocą strzykawki, pompy insulinowej lub tzw. penów.  Zapotrzebowanie organizmu na insulinę często się zmienia i zależne jest od wielu czynników. Z tego względu chorzy na cukrzycę typu 1. narażeni są na tzw. incydenty hipoglikemiczne. To stan, w którym ilość glukozy we krwi gwałtownie spada.

Oprócz leczenia farmakologicznego, należy wdrożyć także inne elementy pozwalające kontrolować chorobę, tj. odpowiednią dietę oraz aktywność fizyczną. Aktywność fizyczna ułatwia kontrolę masy ciała oraz zmniejsza insulinooporność, co pozwala na redukcję dawki insuliny. Dieta w przypadku cukrzycy typu 1. musi być obliczana ze względu na ilość wartości odżywczych - węglowodanów, tłuszczów i białek. Na tej podstawie reguluje się dawkę insuliny. Należy unikać produktów o wysokim indeksie glikemicznym, które powodują gwałtowne wzrosty poziomu cukru we krwi. Niezwykle ważna jest edukacja osób chorych i podkreślanie, że tylko połączenie tych wszystkich elementów może poprawić jakość życia.

Każda osoba zmagająca się z cukrzycą typu 1. powinna znajdować się pod stałą opieka diabetologa. Wizyty kontrolne powinny się odbywać do 3-6 miesięcy.